Пабло НЕРУДА: «Жымжырттык»

Мен көргөм, англичандар, ууруларды
укмуштай көкөлөтүп мактаганын,
кыйын ишин кылды деп рыцардын;
Мен көргөм нак чындыкты ачка калган
акыр-чикир арасынан нан караган.

Мен билем: түк ишенбейт эч ким буга,
бирок мен көзүм менен көргөмүн да.
Өлүм ак, кирди жууп ак, тазараак,
жабылган жер жарыгына жатып алып,
жакшылап кароо керек өйдө жакты.
Ошондо үйрөнөсүң чен, өлчөмдү,
жана да сүйлөгөндү, жашаганды.
Балким биз, мынча акылсыз болбойт белек,
Балким биз, мынча акылдуу болбойт белек.
Биз өлүштү акыры үйрөнөбүз.
Топурак, жер болобуз, көз да (көрбөйт).
Болобуз унутулган ысым дагы.

Бар дейсиң ушунчалык чоң акындар,
эшиктерге батпаган, кире албаган,
жана бар самын таштай жылмышчаактар,
акчага ырын эмес, жанын сатаар.
Анан да аялдар бар, өмүрүндө
пияздын өскөндүгүн көрүшпөгөн.

Дүйнөдө ушунчалык көп нерсе бар –
өзгөрбөй өз нугунда кетип барат,
а бирок күндөрдүн бир күндөрүндө
бардыгы такыр башка болуп калат.
Ишенгиңер келбейби – эрк силерде.

Мен болсо жашоонун бир мугалими,
өлүмдүн дүйнө кезген безеримин;
турмушта менин көргөн-билгендерим
эч кимге эч кереги болбосо эгер, –
анда мен эчтеме деп айтканым жок,
а бирок айтып койдум мен бардыгын.

Которгон Омор СУЛТАНОВ