Жапарали ОСМОНКУЛОВ:

Желигип турган жети кан айтканынан кайтпады.

– Элеман уулу эр Төштүк, сен Манаска жолдош-сырдаш турбайсыңбы, – деп, аны түк жаратпай таштады. – Төштүк мактаган Манас дөөсүн төбөсүнөн баскыла. Төр-төрүндө токмоктоп, абийирин төгүп, төрт түлүк малын кошо чачкыла. Боктоп-сактап күүлөнүп, жинин катуу каккыла. Айылын жылан сыйпагандай кылып, сып-сыйда чаап алгыла, Аккуласын мингис кылып салгыла. Төрүнөн кудук казгыла, төшүнө казан аскыла! – деп, Таздын уулу эр Үрбү эсепсиз элди күүлөп жиберди.

– Бали, Үрбү баатыр! Сенин тапкан бул акылыңды ишке ашырбагандын жети атасы капыр болсун! – деди арбалаңдаган жети кан.

– Төштүктүн тоюн көргөнү келип, эселек кандардын айынан өлгөнү турат окшойбуз, – деп жети кандын аскери өз ара шыбыр-күбүр сөз айтты.

Жамгырчы менен Үрбү кан, Текечи менен Шыгай кан, Музбурчак менен Кокондун каны Козубек, Сынчыбек менен Алабек, Малабек кандар миңден мыкты аскер чыгарды. Алар кан Кошойго да катуу тийиштик кылышты.

– Кошой кан, кана, сенин колуң? – деп катуу үрпөйүштү.

– Атаңдын көрү жети кан, силер айылын талап-тоноп, өзүн чаап алуучу Манас оңой эр эмес. Эркексинген жети кан, эр Манаска барбай койбойсуң, сөзсүз барасың. Бирок ээлигип алган жети кан, билип кой, ошондо элиңди шорго саласың. Кош жети кан, өз убалыңар өзүңөргө, эмгегиңер кара төбөңөргө! Айтсам болбодуңар, эми ар кимиң маңдайыңа жазылганын көр! – деп, кан Кошой аларга кошулбай, тескери бурулуп кетти.

Кошойдун тилин укпай, “Манастын айылын чаап алабыз, өзүнө көргүлүктү көрсөтөбүз!” – деп, жети кан адыраңдай жолго чыкты.