Эне

Муну уккан Тосиконун өңү кубарып кетти. Ойлогону ордунан чыкпай шаабайы сууй түшкөн балача жер тиктеп, колундагы кызгылт-сары түстөгү катты майдалап жыртып жатты. Көңүлүн оорутуп алганын байкай койгон эркек не кылаарын билбей бушайман боло түштү да, көңүлүн жубатуу үчүн мындай деди: – Бул нерсени биз да башыбыздан кечирбедикпи. Эсиңдеби, ошондо сен жаныңды коёр жер таппай, чебелектеп… Күнү-түнү чырылдап ыйлаганын укпоо үчүн эле баланы ооруканага жаткырган элек, жаткырбай коюу – кооптуу эле… Эркек унчукпай калды. Тосико болсо башын шылкыйтып, жер тиктеген боюнча мындай деди:

– Уксаң.

– Эмнени?

– Мен… мени туура эмес кылды деп ойлойсуңбу? Ооба, чынында бирөөнүн алмончоктой баласы өлүп жатса, мен…  Тосико эми күйөөсүнө тигиле карады. – Баласы өлүп жатса, мен болсо сүйүнүп жатам. Чынында бала үчүн зээним аябай кейип жатат, бирок… мен негедир сүйүнүп жатам. Менимче, бул кылганым – осолдук. Сенчи, сен кандай деп ойлойсуң?  Чын эле ошондойбу?

Тосиконун үнүнөн мурда-кийин байкалбаган, деги эле көңүл-куюна такыр коошпогон мерестикти туюуга болот эле. Эркек буга эмне деп жооп берерин билбеди.  Аялынын мурда-кийин байкалбаган мындай жосунуна эси эки болуп, чечүүгө адам баласынын кудурети жетпей турган белгисиз бир тоскоолдуктарга кез келгенсип асма тордо кыймылсыз жатты.

1921-жыл. сентябрь

1 -  Бойро – камыштан токулган кездеме.

Которгон: Таштанбек Чакиев