Даат

Ооздорун ачып олтурган уурулардын бири:

– Чалдын акылына ыракмат, хан аларды эмне кылды? – деп сурады.

Акыл аке каткырып катуу күлүп жиберди да:

– Кана, вазирлер! Муну эми кармагыла! – дептир. Мына минтип тагынан тура калыптыр, – деп депкирин кармаган бойдон Акыл аке ордунан тура калды.

Эшиктеги тыңшап турган шериктери Акыл акенин ушул гана сөзүн күтүп турушкан эле. Ичинен илип койгон каалганы жулуп алышып, жабалактап кирип келишти да, камсыз олтурган үч ууруну байлап алып, ханга жеткиришти.

Хан эртесинде элдин бардыгын жыйнап, үч ууруну дарга асмакчы болду. Уурулар дардын алдына барышканда алардын бири:

– Таксыр, бир ооз датыбыз бар, – деп кыйкырды.

– Датың болсо айт, – деди дагы хан жанындагы Акыл акеге бурулду.

Ууру ханды тиктеп туруп:

– Бул жаза абдан туура. Биздин кылбаганыбыз калган эмес. Бир эле арманыбыз бар, кечээ Акыл аке бизге бир жомок баштады эле. Ошол жомоктун аягы эмне менен бүттү экен? Ошону угуп өлсөк экен, – деди.

Акыл аке жылмайып күлдү да:

– Анын аягы так ушул! Так силердин өлүмүңөр менен бүттү. Ал жомок силерди колго түшүрүү үчүн, атайын чыгарылган менин акылымдын көгөргөн жапырагы болучу, – деди.