Күздөгү жаандар

– Шайга келиңиз, эже! – деди көздөрү күлмүңдөгөн кара-тору проводница кыз ордунан жылып.

– Ыракмат, кызым, мына бу чыныга куюп бергиле, купеге барып ичейин, – деди Айша.

– Казыр, казыр, тате-жан, – кара кыз лыпылдап ордунан тура калып мамили чайдан баса куюп берди.

– Мамкентке качан жетебиз, кыздар?

– Азгана калды, – деди кара кыз.

– Жамалка, чоң энеге торттон кесип бер! – деди ак жуумал проводница кыз кыргызча. – Же жигитиң берген тортуңду аяп турасыңбы?

– Ой, койшу энди, – деп казак кыз уяла түштү да, торттон үч бурч кылып кести.

Айша кыздарга ыракматын айтып, купесине кетти. «Чоң эне». Ушул сөздү ал баякы кичинекей ак жуумал кыздан угаар бекен. А балким анын баласы бардыр! Окшоштук тукум кууйт эмеспи.

Поезд токтоду. Купеге ак жуумал проводница кирип келди.

– Апа, Манкентке келдик, – деди кыз.

Айша чакан чемоданын көтөрүп вагондон түштү.

Поезд жөнөп кетти. Кеч күздүн бапылдап жааган сары кары жылуу жерге жетпей эрип жатты. Станцияда эч ким жок экен. Жалгыз гана улгайган кара шинелчен, кара беретке кийген семиз аял шлагбаумдун карала кашаасын, Айшага жаңы жол ачкансып, өйдү көтөрдү. Айша-апа алдыда жап-жакын, кол жеткендей жердеги үмүттөй көз уялтып, отторун жымыңдаткан шаарчаны көздөй жол тартты.

1964-ж.